Ooit een paradijsvogel ontmoet?

Het adoptieverhaal van Sarah

Daar was ze dan lieve, kleine mooie Sarah maar, oooh meisje wat was jij bang.

De eerste week heeft ze achter in de hoek van de kamer geleefd. Als ze maar half dacht dat ik naar haar keek of haar richting uit ging, liet ze alles lopen en moest haar mooie blonde staart schoongemaakt worden. Een grote drama voor Sarah.

Naar 1 week ongeveer kwam ze uit haar vertrouwde hoekje om alles te verkennen, binnen en buiten, zolang ik haar maar niet aankeek of opstond anders schoot ze gelijk weer terug.

Sarah had wel verlatingsangst en heeft een mooi kunstwerkje van de muur gemaakt maar ach ja bekijk het van de goeie kant, ze miste me wel ondanks haar angst voor mensen.

Sarah ging met mij mee naar mijn werk op de manege en daar bleek dat ze niet bang was  voor paarden en ze kon in de paardenbak heerlijk rennen want daar kon ze niet weg. Na een tijdje had ze op de manege zelfs een mensenvriendje gemaakt.

Sarah groeide thuis ook qua vertrouwen en durfde zelfs tegen mij aan te liggen op de bank , echt een mega grote vooruitgang.

Na een tijdje had ze wel door dat niet ieder mens slecht is maar toch bleef ze op afstand bij vreemde mensen en heel nerveus. Alles ging op haar manier en tempo anders werd ze nog meer nerveus.

Toen kwam er een aanvraag voor Sarah binnen. Het enige wat ik dacht was “als het maar mensen zijn, die naar Sarah haar regeltjes luisteren” in de zin van benaderen etc. en met haar nerveusheid om kunnen gaan.

Dat kon Norma zeker.

De dag van adoptie vertrokken we al vroeg. Het was een flink stuk rijden. Daar aangekomen werden we warm ontvangen door Norma, Irene, Anton en de vele afgedankte/ gehandicapte dieren. Onderweg naar binnen kwamen we in een stal in de gang Zjenee de koe tegen. Eenmaal binnen in de huiskamer zat familie kip.

Na een leuke bijzondere adoptie waar Sarah echt op haar plekje was, gingen we weer op weg naar huis.

Opvangmoeder Domi

Vervolg van Sarah, nu alweer een tijdje bij haar nieuwe baasjes

Een kleine 8 jaar geleden kwam Sarah naar Nederland onder de vlag van GFNL.

Sarah ging in opvang bij Domi, en wat was ze bang.

Voor alles en nog wat, en vreselijke verlatingsangst, zelf in de muren zette ze haar tandjes.

Sarah ging mee naar het werk van de opvangmoeder, een manege, en wat bleek! Ze is niet bang voor paarden en voelt zich daarbij op haar gemak.

Tussendoor is Sarah nog 6 weken hier in opvang geweest doordat opvangmoeder van het paard was gevallen en in het gips zat.

Dan komt er na een klein half jaartje opvang een aanvraag voor dit ruwharige meisje.

Norma Miedema wil heel graag Sarah adopteren.

Afspraak gemaakt en met Sarah op weg naar Friesland.

Daar aangekomen maakte we kennis met Norma, haar vriend en pleegdochter Irene.

We zaten in de kamer lekker op de bank en tussen muur en bank was een nest gemaakt voor 2 kippenvriendinnetjes en hun kuiken.

De kippetjes lieten zich lekker aaien maar er was ook een ‘aai’-koe. Die mochten we ook aaien al was het wat trikkie omdat ze op dat moment tochtig was. Ze is dan wat wilder en Norma heeft dat al eens moeten bekopen met een stel gekneusde ribben.

Nadat we weer op de bank gingen zitten wilde de 2 kip dametjes er uit. Ze tikten tegen het glas en de deur werd voor de dames open gemaakt (ze maken hun dagelijkse wandelingetje, zei Norma). Meteen er na komt er een haantje aan die gaat oppassen op het kuikentje, zo hebben de ze dat goed geregeld onderling, deze familie kip.

Voordat we het wisten was het 4 uur en moesten we helaas toch echt weer terug naar huis.

De volgende ochtend om half 7 gaat de telefoon, Sarah is gisteravond laat tussen de benen door geglipt van vriend bij de voordeur.

Ongeveer een uur later zaten Domi en ik weer in de auto op naar Friesland.

Er was een goed zoeknetwerk opgericht.

Een boer vertelde dat hij midden in de nacht een vreemde hond bij zijn paard zag staan in het weiland. Wij wisten meteen: dat is Sarah, die trekt naar de paarden.

’s Middags om half 3 werd ze gespot in een weiland achter Norma’s boerderij. We reden er snel heen en daar stond ze. Ze was zo moe, terwijl ze achteruit liep viel ze half in de sloot en konden we haar er zo uit trekken. We overhandigden de riem aan Irene en de vriend van Norma huilde van geluk.

Hij had tenslotte een hoop te verliezen want Norma had niet mis te verstaan laten weten dat als Sarah niet terug kwam hij ook zijn biezen kon pakken.

Een hondje als Sarah had het niet beter kunnen treffen dan bij Norma.

Norma , nog bedankt voor alles en wat je doet voor heel veel “vergeten” honden.

Anneke