Hoe is het nu met….. zwiebelstaartje Clarita (nu Suvi)

We kregen deze update van Clarita… nu Suvi

Na het overlijden van onze windhondendame Joplin hadden we nog maar één galgo, Floyd. Een mooie grote reu. Door omstandigheden is daar een klein hondje bijgekomen, een nu bijna 13 jaar oude kruising Chihuahua met een Shiba. Klein van stuk maar heel groot van ego.

Het wandelen met deze twee samen is voor beide partijen niet zo leuk, gezien het verschil in formaat van de pootjes, snelheid van lopen en totaal verschillende behoeftes. In huis gaat het prima, ze hebben elkaar.

Maar ik wou nog heel graag een tweede galgo erbij, het bekende windhondenvirus hou je niet tegen. En Floyd is nu nog jong en fit genoeg om te wennen aan een echt maatje, eentje waar hij lekker buiten mee kan lopen, samen op de bank liggen en die hij kan laten zien dat het in huis fijn en veilig is. Hij is nu zelf stabiel genoeg om een andere hond te helpen. En niet te vergeten Floortje, als het moet (of niet moet) beschermd zij de roedel heus wel. Wat een stemgeluid komt uit dat kleine hondje. Zij is gek op aandacht van mensen, en daar een goed voorbeeld voor Floyd en nu ook voor Suvi.

Na lang zoeken, kijken en denken een adoptieverzoek voor Clarita ingediend, waarom voor haar? Kijk die oogjes en je weet het!

Gelukkig mocht zij komen. Na heel lang wachten, echt lang, is zij op 27 februari 2021 aangekomen in Nederland en konden wij haar ophalen. Wat een prulletje, wat een platvoeten en wat een rare teen.

Maar ze was thuis!

Na een bezoekje aan de dierenarts i.v.m. haar rare voetje werd bekend dat ze niet alleen een stukje van haar staart miste, wat we wisten, maar ook haar pees in haar teen gescheurd heeft gehad en haar bekken gebroken is geweest. Wat heeft dit hondje een zwaar leven gehad, ik heb al zoveel littekens op haar lijfje ontdekt.

Wat een ontzettend herstellend vermogen heeft dit hondje. Nu na een maandje worden de platvoetjes al minder, ze heeft al meer spierkracht om tijdens het plassen nu een stukje boven de grond te hangen en haar staartstuk van de grond af te houden. En het vertrouwen in ons en de buitenwereld begint ook te komen, vooral omdat Floyd haar grote voorbeeld is. Zij kijkt heel erg goed hoe hij met situaties omgaat. Ze durft nu al te komen voor haar ochtendknuffeltje met een klein beetje zwiebelstaartje. Buiten gaat ook goed omdat Floyd haar laat zien dat het veilig is. Zonder zijn voorbeeld was het niet zo makkelijk gegaan.

Zij toont ook al eigen initiatieven. Bijvoorbeeld met vier poten op de salontafel, proberen je bord leeg te likken, met achterpoten op de bank en voorpoten op de tafel. (vonden we niet zo’ń goed idee.) Spelen met een tennisballetje, heel bescheiden nog, maar toch…. het begin is er. Dit is trouwens onze eerste galgo die van een tennisbal houdt.

We zijn heel blij dat we haar een warm thuis mogen bieden en zijn erg nieuwsgierig hoe zij zich verder gaat ontwikkelen. Het is zo mooi om te zien.

Frea en Marcel  en Robin Kottelaar