De geheimen van Mali

Mali heeft een geheimpje, dat we eigenlijk niet willen verklappen, omdat wij daardoor als baasjes er ook niet zo goed op staan…

Daarom eerst wat over haar hoekenfobie. Als we gaan wandelen is Omar meestal netjes en beheerst aan de lijn en gaat hij pas wild doen als hij losgeklikt wordt. Mali daarentegen is vanaf moment één – nog voor we buiten zijn – opgewonden en doldriest. Daarbij moeten Japie, de katten en soms zelfs Omar beschermen tegen haar zwiepende staart, trappelende poten en beukende spelbuigingen. Eenmaal buiten wordt het nog wat erger, zeker als we een straathoek, een bocht of een onoverzichtelijke plek naderen. Mali’s hoekenfobie is inmiddels gediagnostiseerd, maar vooralsnog weten we niet zo goed hoe we haar ermee kunnen helpen. Ze houdt haar kop schuin, probeert haar nek uit te rekken en je ziet het wit in haar ogen, zo hard doet ze haar best om al meters voor dat het mogelijk is om de hoek te kijken. Ook al manen we haar tot kalmte en gebeurt er nooit wat, ze blijft vol van zorgen elke hoek benaderen.

Nou, na zo’n aparte afwijking toegelicht te hebben, durf ik ook dat andere geheimpje wel aan. We waren laatst bij de dierenarts voor iets onschuldigs, maar daar hoort natuurlijk wel bij dat het gewicht van de hond opgenomen moet worden. Omar is zolang hij bij ons is 25 a 26 kilogram. Hij is wat groter dan Mali, maar zij heeft wat zwaardere botten en een buikje, dus het was niet zo gek dat ze 28 kilo was toen we haar kregen. Maar nu… al dat roven, stiekem pikken en jatten van haar heeft resultaat gehad: 30,2 kilo! Een dikke windhond!

Eigenlijk is dat dus niet een geheimpje van Mali, maar van ons. Mali vindt het prima, die geniet van haar dikke buik, schaamt zich nergens voor. En ze is echt de beste boef van het huishouden: geen kattenbrok, achtergelaten kruimel, andermans voer of zelfs anderhalve seconde niet in de gaten gehouden bord is veilig. En daarom is het ons geheimpje: wij krijgen het niet voorkomen. Hoezeer we ook ons best doen, opletten op de andere beesten, ons eigen eten bewaken: het lukt haar elke keer weer. En zij lijkt ons gemopper en gecorrigeer eerder als aanmoediging te zien dan als reden om te stoppen.

Maar goed, we weten allemaal dat die lange neuzen van onze windhonden vooral bedoeld zijn om makkelijk op aanrechten en onder tafeltjes te snuffen. Dat Mali er echt heel goed in is, daar moeten we dan maar mee om leren gaan.

Martijn