Een dwerggalgo

Martijn kondigde het al aan in zijn HONDerduit; er was een orthopedisch hondenbed in aantocht. Kostte een flinke duit maar voor mijn oude kerel Omar is niks te gek. En de rest is bovendien ook aardig bejaard, dus zo’n verstandige aankoop is nooit weg. Ik was al een tijdje bezig geweest met precies het juiste orthopedische kussen uitkiezen. Steeds weer klikte ik de browser dicht zonder een keuze te maken. Lastig, lastig. Wil Omar nu wel of niet graag een opstaand randje? Wil hij graag een steuntje in de rug? Wil hij stof of kunstleer? Welke kleu…ok, nee, dat gaan de honden hier nog net niet beslissen. Omdat ik knettergek werd van mezelf én de koude winter voor de deur staat heb ik de knoop maar eens doorgehakt. Een vierkant orthopedische mand met opstaand randje rondom. Zwart kunstleer dat koel blijft in de zomer en warm wordt in de winter. Prachtig. Grootste maat maar meteen want Omar heeft van die lange poten. Het zou er maar niet in passen.

De levering nam best wat tijd in beslag, maar daar kwam dan eindelijk de bezorger een doosje brengen. Een doos zo groot als de auto die hier voor de deur staat. Martijn was godzijdank niet thuis, dus ik kon snel het blijkbaar kingsize bed dat ik had gekocht uitpakken in de hoop dat de mand toch nog iets kleiner was dan de verpakking. Het scheelde inderdaad 2 centimeters rondom.

De mand past precies voor de open haard en aangezien dat Omars favoriete plek is, heb ik de mand eerst eens daar neergelegd. Ik vergat dat het ook de favoriete plek is van Japie, Granny, Mali en Gytha. De katten kruipen zo bij elkaar in de mand, hen boeit dat niet. Japie ook, maar dan per ongeluk. En als die een snuif oppikt van een ander beest, banjert hij er toch maar weer uit. Sociaal doen is niet zo zijn ding. Mali ploft ook gerust bij de andere beesten in de mand. Omar zie je twijfelen. Met twee poten in de mand kijkt hij verlangend van dat prachtige ligplekje en de heerlijke haard die lekker staat te branden naar de mollige galgo die al languit in de mand ligt. Minutenlang staat hij daar te kijken, van links naar rechts, van mij naar Mali. Wat een innerlijke strijd. Ik moedig hem aan, geef hem het commando ‘mand’ (nee, dat kennen ze niet, ik doe even stoer) en daar gaat ie, heel langzaam en behoedzaam alsof Mali een stinkzwam is (en ja, dat is ze zeker) probeert hij een hoekje te bemachtigen van deze prachtige, fijne nieuwe mand. Speciaal voor Omar, Japie, Granny, Mali, Gytha en Debbie. Yup, inderdaad, die mand ligt beter dan mijn eigen bed!

tn_20161101_190144 tn_20161103_203252

Nu hebben we een nieuwe tv; elk moment van de dag ziet dit ligparadijs er anders uit! Het ene moment ligt Omar als een minihondje opgekruld in het midden, het andere moment claimt de 2,5 kilo wegende hyperbejaarde Granny het hele ding. Dan weer hangt alles samen in de mand of is er een of ander psychologische strijd gaande.

Het ergste is… Nadat ik geschat had hoeveel galgo’s wel in die mand zouden passen (nee hoor, zomaar Martijn), keek ik rond en telde ik alle normale ligplekken voor honden van galgogrootte. Als ik de nieuwe kingsize niet meetel, heb ik nog zeven ligplekken voor die grote honden. Op de begane grond alleen! Het is dat de katten telkens de beste plekjes claimen en Omar voor elke minuut van de dag een ander favoriet plekje heeft. Anders zou je toch denken: daar kan er best een bij…