Het Nederlandse meisje. (Door Debbie Ligtvoet , Vrijwilliger bij Scooby)

Als ik een hond moet gaan oppikken moet ik zo vaak uitleggen dat ik geen Spaans spreek en dat ik Nederlandse ben. Maar het kost me nooit moeite mezelf duidelijk te maken. Waar ik als “Nederlands meisje” wel echt nooit aan zal wennen, is zoiets als greyhounds redden die op de snelweg lopen, en veel van hen aangereden langs de kant van de weg vinden. Zoiets gebeurt niet in het land waar ik vandaan komt.
En hoewel ik hier nu al een paar maanden ben raak ik maar niet gewend aan het ophalen van greyhounds die zo ontzettend mager zijn dat ik me afvraag hoe ze in vredesnaam nog in leven kunnen zijn, ik ben ook niet gewend te zien hoe mensen hun honden achterlaten door ze over het hek te gooien van het asiel of vlakbij Scooby een plek te vinden die zo uit een horrorfilm kan komen, een plek waar een paar dozijn greyhounds zijn gedood.
Al deze dingen breken mijn hart telkens weer en weer. Mensen zeggen dat ik er altijd blij bij loop maar het verdriet en de tranen zitten binnen in mij. Mensen zien de nachtmerries niet die ik soms heb. Maar ondanks dat zal ik doorgaan greyhounds te redden, waar en wanneer dan ook, ik zal voor hen blijven vechten, ALTIJD! Dit moet echt stoppen!!