Ineens blind

Op 15 juni zagen we het voor het eerst, Stroebel lag in de keuken een beetje in de weg, dus ik zei dat hij even opzij moest gaan. Hij tilde zijn kopje op en zag ik dat zijn ogen raar stonden en helemaal weg draaiden, maar hij stond verder gewoon op en liep naar zijn vaste plekje. Even later liet ik hem nog een plas doen voordat hij naar boven/naar bed ging. Het viel me op dat hij heel voorzichtig liep, over een richeltje struikelde en bij terugkomst tegen het tuinhek aan botste. Ook de trap, waar hij normaal in 4 grote sprongen overheen gaat, nam hij tree voor tree en verstapte zich een keer. Toen wist ik dat er iets helemaal niet goed was. Die avond ben ik om 21.00 uur nog bij de DA geweest. Deze heeft hem grondig nagekeken. Het zou een licht herseninfarct geweest kunnen zijn, maar omdat hij verder overal goed op reageerde en normaal functioneerde vermoedde hij eerder dat het een ontsteking aan de oogzenuw kon zijn. Stroef zag op dat moment mogelijk alleen contouren of zelfs helemaal niets! Een sprankje hoop op herstel was er wel, want zijn ogen reageerden nog enigszins op het felle lampje van de DA. Zijn pupillen werden heel langzaam ietsjes kleiner. Hij kreeg prednison en vit. B complex om te zien of dat het herstel wilde bevorderen.
Na een paar dagen berustte Stroebel een beetje in het feit dat hij niks kon zien. Hij was niet angstig, maar het was nog wel een hele aanpassing om met hem buiten te lopen. Ik deed daar nu dubbel zo lang over, want hij liep ineens veel langzamer/beheerster. En overal moest aan gesnuffeld worden, terwijl hij normaal gewoon voorbij dingen liep. Hij moest letterlijk zijn omgeving opnieuw aftasten en verkennen. Hij liep vrij snel alweer door het huis zonder overal tegenaan te botsen en kon zijn eten en drinken prima vinden


20 juni leek het erop dat Stroebel zijn zicht al een beetje ging terugkrijgen? Soms leek het of hij ons weer volgde met zijn ogen. Op andere dingen reageerde hij dan weer niet echt, maar ik was ervan overtuigd dat hij weer iets moest kunnen zien. Toen we twee dagen later een afspraak bij de dierenarts hadden, was hij blij verrast om Stroebel voor mij uit de spreekkamer in te zien huppelen. En eenmaal op de behandeltafel was het helemaal snel duidelijk: Stroefke had zo goed als helemaal zijn zicht weer terug! Wel moest hij nog twee weken afbouwen met zijn medicijnen, anders was de kans aanwezig dat het weer zou verslechteren én het is sowieso niet goed om zonder pardon met de prednison te stoppen.
Het leek zo goed te gaan met Stroebel, maar na vijftien dagen wisten we dat hij wéér zijn zicht kwijt was.
6 juli: De DA bekeek zijn ogen en ging steeds bedenkelijker kijken … Stroef had pijn aan zijn ogen, merkten we en het was nu duidelijk(er) dat het om een ontsteking ging. Zijn oogwit was knalrood en er kwam vuil uit zijn ogen, maar het meest zorgwekkende was dat zijn oogboldruk te hoog was. Naast Prednison kreeg hij ook druppels om de druk te verlagen en oogzalf om de ontsteking van buitenaf te bestrijden.
Na twee dagen zijn we weer op controle geweest. Dezelfde praktijk, andere arts. Ook deze man keek erg zorgelijk. Hij heeft een test gedaan met kleurstof om te zien of het vocht in zijn ogen buitenwaarts of binnenwaarts zit. Het zat helaas binnenin, wat dus betekent dat er erg veel druk op het oog en de oogzenuw staat. Naast de ontsteking mogelijk dus ook glaucoom. Dat is een slecht vooruitzicht.
We kregen een doorverwijzing voor een gespecialiseerde oogarts in Dordrecht
Woensdag 12 juli moesten we in Dordrecht zijn. Het is weer een apart geval, geen duidelijkheid nog. Wel wijzer geworden. Ontsteking lijkt van binnenuit zijn lichaam te komen. Hoe en wat weten we niet, daar moesten we nog bloedonderzoek voor laten doen bij onze eigen DA.
Wanneer er een ontsteking in de ogen zit, zou de oogboldruk een stuk lager dan normaal moeten zijn, maar bij Stroebel is het juist hoger. Dat zou dus kunnen duiden op Glaucoom (normale druk is tussen 15 en 25, maar bij een ontsteking zit dit altijd onder de 15 > Stroef heeft aan 1 oog een druk van 19 en zijn andere oog zelfs 33).

19 juli: Wederom bij de oogarts geweest. Stroebel ziet al een week of 5 helemaal niets meer (op die goede week tussendoor dan). Donker en licht kan hij nog wel enigszins waarnemen en fel zonlicht doet hem pijn aan de ogen. Hij heeft een heftige ontsteking, mogelijk vanuit de hersenen, maar dat wil maar niet duidelijk worden. Bloedonderzoeken wijzen niets uit en zelfs deze gespecialiseerde arts kan er niks van maken. De kans op blijvende blindheid wordt met de dag groter. Het enige wat we kunnen doen is proberen de ontsteking onder controle te houden met Prednison en speciale oogdruppels. En daarnaast zien om de oogboldruk hanteerbaar te houden met weer andere druppels tegen glaucoom (azopt > wordt ook bij mensen gebruikt).
Het is nog steeds heel sneu voor hem, omdat hij juist altijd zo’n ‘kijker’ was, hij keek zelfs tv en nu is zijn wereldje wel ineens tamelijk klein geworden.
We hebben een fietskar aangeschaft, zodat ik hem wat makkelijker (sneller vooral, want hij loopt echt heeeeeeel langzaam nu) een stukje verder mee kan nemen, zodat hij lekker in het bos (nou ja, het is meer een groot park wat 4 straten verderop begint) kan snuffelen en zo. Dan blijven zijn hersens tenminste een beetje geprikkeld, anders zou hij zo afstompen. We proberen het hem maar zo comfortabel en leuk mogelijk te maken. Je moet wat ….
Nicole