Je kan nog wat van ze leren…

Er wordt wel eens gezegd dat de hond op zijn baas gaat lijken…of was het nu andersom?
In ieder geval bedacht ik laatst tijdens een drukke periode waarin ik niet zo fit was dat het misschien helemaal niet zo gek zou zijn om meer dingen te doen zoals onze vierpoter.

Neem nu die winterkou. Het is guur, het waait en het is absoluut niet uitnodigend om erop uit te gaan. Toch ploeter ik me erdoor, want tja…afspraken hè!
Sommige zijn helemáál niet zo belangrijk dus als ik het op een Paco-manier zou aanpakken, zou ik gewoon warm bij de open haard zitten. Mét een fleecedeken! Niks geen afspraken buiten de deur, ben je nu helemáál betoeterd! En áls ik er dan uit zou moeten omdat het écht niet anders kan, dan met een verbeten trek om mijn snuit in snelle dribbelpas naar waar ik wezen moet (kies hierbij de allerdichtsbijzijnde lokatie die mogelijk is), doe in een sneltreinvaart je ding en ga als een speer weer naar huis waar je verwacht dat je eten klaar staat en het haardvuur extra is opgestookt!

Of die keren dat ik niet zo lekker ben: ik kan me dan best wel stoer voordoen en zeggen dat het allemaal wel gaat en mensen laten dénken dat het allemaal wel meevalt, maar waarom zou ik me niet eens ongegeneerd laten gaan?
Ik zou à la Sol me helemaal over kunnen geven aan mijn pijntjes en me kunnen wentelen in een poel van zelfmedelijden. Bij iedere ademhaling ontsnapt me een zielige zucht en al ijsberend kreun ik volop: “Ach en wee!” en werp ik blikken naar mijn verzorger annex redder in nood die mij dient te redden van dit vreselijke lot. Aandacht wil ik hebben, lekkere hapjes uit de hand gevoerd om me beter te voelen, ik moet en zal op bed (of beter nog: op schoot!) kruipen terwijl er zachtjes in mijn oor wordt gefluisterd dat het écht, écht wel goed komt met me..
*Zucht* Ja, dat lijkt me wel iets, gewoon voor een middagje ofzo, maar ja…

En dan heb ik het nog niet over de kleine geneugten des levens: gewoon heerlijk ongegeneerd je gang gaan terwijl je je helemaal niets aantrekt van wat een ander ervan vindt. JIJ geniet immers toch?
Dan zou ik net als Sol lekker zitten smakken tijdens en ná het eten, mijn mond besmeurd met kruimels en ander plakkerig spul dat ik met mijn tong eraf probeer te halen. Gek gezicht? Ach joh, wie maakt het wat uit? En natuurlijk ook je bak..ehh..mijn bord aflikken, en nóg een keer voor de zekerheid en daarna dat van manlief, gewoon om te kijken of hij niet wat over heeft gelaten!

Of mij uiterst oncharmant en met veel gekreun en gesteun uitrekken, mijn ledematen alle kanten op terwijl ik in de meest aanstootgevende posities lig. Gewoon omdat het lekker is!
En wat dacht je van zes rondjes draaien in je bed en dan nog eens acht rondjes de ándere kant op, om er voor te zorgen dat je lekker ligt? Niet bij het eerste protesterende geluidje van manlief maar genoegen nemen met die net-niet-zo-fijn- liggende positie omdat je hem niet wil storen, maar heerlijk je eigen nestje bouwen? Met kussens die in het rond vliegen en een luide kreun als je eindelijk je ideale plekje hebt gecreëerd en kunt gaan liggen!

Oh, en eens helemaal ongeremd losgaan met een spelletje! Sol kan zich urenlang vermaken met het dansen om een oude lap heen, zich inbeeldend dat hij een stoere ridder is die de enge draak verslaat. Luid blaffend valt hij aan en springt hij weer weg… Ja! Even jezelf verliezen in een fantasiewereld waarin je áltijd wint!

En van Paco’s extraverte gedrag kan ik ook heel wat leren!
Niks niet terughoudend zijn bij nieuwe mensen! Iedereen is leuk! En iedereen kan zomaar iets leuks (lees: lekkers…) voor je hebben, dus gooi ten alle tijden je charmes in de strijd, je weet maar nooit wat het je oplevert!
Ik ben altijd wat terughoudend met lichamelijk contact bij onbekende mensen, maar het zou toch eens heerlijk zijn om iemand die je niet kent een stevige knuffel te geven als je denkt dat die het nodig heeft!

Oh, en wat dacht je van Maus haar eigenwijze, maar onderzoekend gedrag? Ik zie mezelf al uit pure nieuwsgierigheid zo’n grote, luxe kerstbal héél voorzichtig een zetje geven, gewoon omdat ik benieuwd ben of de zwaartekracht nog werkt en zo ja, wat voor effect die dan heeft op zo’n prachtig, glimmend object..
Dat er dan een aantal mensen roepen dat ik dat vooral niet moet wagen en daar dan helemaal lak aan hebben, dat moet toch een geweldig gevoel geven. Wie doet me iets? De wereld ligt immers aan mijn voeten! (Samen met de scherven van die kerstbal overigens..)


Och ja, zo mijmer ik weg…totdat ik word opgeschrikt door Sol, die zijn natte neus in mijn schoot duwt en even een aai nodig heeft.
Terwijl ik hem achter zijn oren kriebel hoor ik een geluid. Een licht fluitend, ietwat pruttelend geluid dat onder Sol zijn staart vandaan komt. Sol hoort het ook en kijkt héél verbaasd op om vervolgens al snuffelend zijn neus richting de bron van het geluid te brengen en trekt een beetje een vies gezicht. Eerlijk gezegd ziet het er niet al te snugger uit en ik lach.
Nee..op sommige dingen ben ik niet jaloers! Totaal niet!

Lonneke