Toetje

Wanneer twee mensen het niet meer met elkaar kunnen vinden en hun relatie beëindigen dan is dat nooit leuk. Het is verdrietig maar het geeft ook een hoop ‘gedoe’. Wie blijft er in het huis wonen? Van wie zijn de spullen ? Er waren (gelukkig) nog geen kinderen, maar wél een kat, dus wie neemt de kat ? HIJ zou in het huis blijven, dus ZIJ nam al HAAR spullen (bijna alles wat in huis stond) en vertrok. De kat hield meer van HAAR dus die nam ze ook mee. Spullen in een opslag en slaapplek was ook geregeld. De dagen dat ze werken moet logeert ze bij haar broer en de andere dagen is ze gezellig terug op het ouderlijk nest. Haar broer is ietwat allergisch voor katten en om hem niet continu in hevige niesbuien te laten uitbarsten werd er besloten dat de kat dan maar bij haar ouders moest.
“Wat maakt die ene méér nou uit?” had ze gezegd. “Bij jullie kan toch altijd alles terecht.”
En zo stond ze dus op een zaterdagavond met een katertje aan een tuigje voor de deur bij haar ouders. Een beetje paniekerig hield ze het beestje boven haar hoofd en durfde de kamer niet in te komen, bang dat hij verslonden zou worden door de honden. Of dat de reeds aanwezige kat hem niet zou moeten en in de aanval zou gaan.
Omdat het kattenbeest niet in een transportkooitje te krijgen was had de andere broer met zijn vriendin haar opgehaald met de auto, zodoende kon hij ‘los’ mee. Broerlief zette zijn zus kordaat op een stoel neer met de kat op schoot zodat de honden even konden snuffelen en kennismaken. Die waren al enige tijd een kat gewend dus vonden het allemaal prima. Poezenbeest vond het allemaal minder, die was níks gewend. Die had, buiten een parkietje die er tijdelijk was geweest, nooit andere dieren om zich heen gehad. Even later, toen de grootste drukte voorbij was, kwam de kat des huizes een kijkje nemen. Beiden waren erg nieuwsgierig naar elkaar en al snel liet de kleine nieuwkomer zich van de schoot af zakken om het eerste lijfelijke contact te leggen. In eerste instantie bleef het bij loeren naar elkaar en achter elkaar aan sluipen maar al snel tastten kleine kattenpootjes elkaar voorzichtig af.

Een klein uur later was het toch echt bedtijd voor de beestjes en werden ze samen naar de logeer-/kattenkamer gebracht. Er stond eten en drinken, er lagen kleedjes en speeltjes en er stonden mandjes, kartonnen dozen en 2 kattenbakken. Verder moesten ze het maar uitzoeken samen.
ZIJ bleef ook slapen in dezelfde kamer, maar midden in de nacht appte ze haar moeder, die een kamer ernaast lag, dat ze niet kon slapen en stuurde het meest aandoenlijke filmpje op wat je na zo’n eerste ontmoeting kan verwachten namelijk twee spelende kater-pubertjes die helemaal in elkaar verstrengeld waren en het grootste plezier hadden samen.

De daarop volgende dagen leerden de katten elkaar steeds beter kennen en werden in korte tijd dikke maatjes. En ook de honden, die eerst toch wel heel griezelig waren, bleken niet zo heel eng en waren snel geaccepteerd door de nieuweling. Alles waar ZIJ zo bang voor was bleek gelukkig totaal ongegrond.

Hoe het verder gaat ? Dat is nog niet bekend. Voorlopig zal het kleine Toetje in dit huis verblijven. In ieder geval totdat ZIJ weer eigen woonruimte heeft gevonden. Maar wat als ze niet meer zonder elkaar kunnen ? Tja, de tijd zal het leren. Op dit moment is het in ieder geval genieten van de gezelligheid die het kleine ding met zich mee gebracht heeft.