Dagboek van een bange Galgo – De zevende week

Zaterdag 10 november
Het was best een beetje spannend toen ik vanmorgen de deur uit ging. Voor de eerste keer sinds
Yolo er is dat ik een hele dag weg ging en de zorg voor de honden aan de mannen in huis overliet.
Ik mocht mee naar het Landelijk Congres Dierenhulpverlening (van stichting Dierenlot) en daar
wilde ik wel heel graag naar toe, maar oh-oh …. Yolo … mijn zwarte schaduw … hoe zou hij het doen zonder mij ? Rond lunchtijd kreeg ik een telefoontje van manlief, dus ik was bang dat het helemaal
niet lukte, maar gelukkig viel het mee. Lokus was wel erg nerveus en liet zich lastig aanlijnen toen
hij naar buiten moest, maar eenmaal aan de lijn liep hij netjes mee te wandelen en deed keurig zijn behoefte. Ook later op de middag bleef hij redelijk rustig in het gezelschap van de mannen alhier,
wel wat onrustig, maar niet in paniek. Een hele vooruitgang toch alweer.
Toen ik aan het eind van de middag terugkwam en de auto parkeerde zag ik hem al staan hoor, bovenop mijn bureau, voorpoten in het raamkozijn en hard kwispelend.
Hij was zo blij dat ‘mamma’ weer thuis was !

Zondag 11 november
Best een lekkere dag qua weer, dus zoals altijd een heerlijk rondje gewandeld. Als het zonnetje
schijnt is dat pure ontspanning, zowel voor mij als voor de hondjes. Het is nu volop herfst en alles
ziet er zo mooi uit met rode, bruine en ‘gouden’ kleuren overal. De honden willen dan uitgebreid
tussen de afgevallen blaadjes snuffelen, minstens dertig keer hun poot optillen om er nog een
druppel uit te kunnen persen, zodat andere honden weten dat zij er geweest waren.
Het hoort er allemaal bij.

Bij thuiskomst is er dan een lekkertje van de baas. Yolo pakt het van hem nog steeds niet aan,
maar durft het inmiddels wel op te eten waar René -op een afstandje- bij staat.

Maandag 12 november
Yolo staat naast me terwijl ik even achter de computer zit en gedachteloos aai ik zijn oren,
dat vindt hij prettig. Ineens een harde piep en Yolo’ke duikt in elkaar. Dat is niet voor het eerst.
Wel vaker als ik aan zijn linker oor zit dan piept hij, meestal zacht, maar soms ineens hard.
Hij heeft dan duidelijk pijn. Gek genoeg is het alleen maar als ik een bepaalde beweging op een bepaalde plaats maak -bij het kraakbeen, daar waar zijn oor aan zijn kop zit-, want verder heeft hij
geen last. Wat mij wel vanaf de eerste dag opgevallen was dat het linker oor niet altijd netjes in een rozetje naar achteren gevouwen zit, maar vaak met een rare kreukel naar voren staat, of liever gezegd er slap bij hangt. Ik heb er zelfs nog even aan gedacht of hij misschien doof/slechthorend zou zijn aan die kant, maar daar lijkt het niet op.
Nou hebben meer windhonden een afwijkende stand van de oren of ene oor, dus zo heel bijzonder
is dat niet. Het staat vaak juist ook nog wel grappig. Ook bij hem. Het hoort bij hem.
Toch, gezien zijn angst hebben wij het vermoeden dat deze jongen mogelijk ooit een heel harde klap tegen zijn kop/oor gekregen heeft. Misschien van een man, misschien van een jong kind.
Hij is doodsbang voor mannen en jonge kinderen. Vooral kinderen die rennen en gillen of zijn richting op komen. Dan beeft hij als een rietje en wil alleen maar vluchten. Zo akelig vindt hij dat.
Ik weet het, het zijn natuurlijk maar aannames, maar gezien het verleden van veel van deze honden
is het niet ondenkbaar dat het zoiets geweest kan zijn. Inmiddels door jarenlange ervaring wijzer geworden kan je wel een beeld scheppen van hoe hij geleefd zou kunnen hebben. Door zijn enorme jachtinstinct en de angst om geslagen of geschopt te worden, kunnen we er een beetje vanuit gaan
dat hij gejaagd moet hebben en geen fijne galguero als baas heeft gehad.
Ik aai zijn oren weer, maar ontwijk het gevoelige plekje … er klinkt een zuchtje van genot, want hij is
wel een echte oren-knuffelaar.

Woensdag 14 november
Zolang Yolo bij ons is was ik niet meer met de honden op het strand of in de duinen geweest.
Deze ochtend was het heerlijk weer om dat toch maar eens te gaan doen. De wind was gaan liggen
en er scheen een mooi herfstig zonnetje, ideaal voor een flinke wandeling. Moos en Dirk sprongen enthousiast in de auto, maar Yolo begreep niet wat de bedoeling was. Na de rit van Ospel (aankomst
in NL) naar huis had hij niet meer in de auto gezeten, dus heb ik hem er maar in getild.
Op het moment dat we de Strandweg op reden begon Moos al te loeien van blijdschap. Terwijl ik de auto nog aan het parkeren was zat hij al op de bijrijdersstoel in de hoop dat ie via mijn deur als eerste eruit zou kunnen schieten. Jammer joh, dat feest ging niet door. Via de zijdeur mocht eerst Yolo eruit. Zijn lijn zat om een hoofdsteun gewikkeld -om ontsnapping te voorkomen zodra de deur open zou gaan- en ik was bang dat er eentje zich aan zou kunnen verwonden als ik dat niet snel genoeg weer los maakte, want ze waren een beetje hyperdepiep. Het zal een mal gezicht zijn geweest hoe wij het zand op gingen, want Moos en Dirk trokken mij hard mee en Yolo werd zo ongeveer weer door mij mee gesleept. Gauw die twee jongens los, zodat ik rustig met Lokus kon lopen. Die jongen keek zijn ogen uit, wist niet wat hem overkwam. De verwondering in zijn ogen was zo mooi.

Daarna liepen we nog een stuk door de duinen. Dat werd een groot snuffelfeest, want daar zitten veel konijntjes en vossen enz. Aan alles moest geroken worden van grassprietjes tot konijnenkeutels.
Yolo’s neus is bijna niet van de grond geweest. Die zat ook helemaal onder het zand haha.
Eenmaal thuisgekomen vielen ze alle drie meteen als een blok in slaap.
Volgens mij hebben ze het wel erg naar hun zin gehad. Moeten we maar weer vaker gaan doen dan.

Vrijdag 15 november
Wat kan je intens gelukkig worden wanneer het uiteinde van Yolo zijn staart heel voorzichtig heen en weer beweegt zodra het baasje thuiskomt van het werk. Hij blijft op afstand, maar is toch blij hem te zien ! (oké, vast een gevalletje ‘koekliefde’ hahaha, maar het begin is er !)

Nicole