Een bijzondere adoptie: Tuesto


Na 1,5 jaar bij Scooby te hebben gezeten was Tuesto op dat moment de langstzittende galgo reu in
het asiel. Een verlegen teruggetrokken hond die zich wel liet aaien maar er niet van leek te genieten.
In maart 2017 kwam hij in NL aan. We verwachtten een schuwe niet sociale hond maar hij ontpopte
zich binnen een paar dagen tot een lieve, aanhankelijke hond. Voor ons een blij ei die enthousiast
tegen je opspringt bij thuiskomst en je overlaadt met kusjes en liefdesbeetjes. Voor onbekenden bleef hij erg verlegen, maar als hij je eenmaal leerde kennen en vertrouwen, stelde hij zich helemaal open
en bleek hij heel vrolijk, aanhankelijk en trouw.
Tuesto, de muurbloem bij Scooby bleek een prachtige hond met een geweldig karakter dat hij alleen durfde te laten zien aan ‘zijn’ mensen. Eigenlijk is er niks mis met die jongen en toch heeft hij ruim
1,5 jaar in de opvang bij ons gezeten.

Er was belangstelling voor hem toen hij nog niet zo lang in NL was, maar na een proef-logeerpartij
bleek hij weg te kwijnen zonder een andere hond in huis. Tot groot verdriet van de mensen die helemaal voor hem waren gevallen moesten we met elkaar besluiten dat ik hem weer zou gaan ophalen. Zodra hij mij hoorde en opvang-vriendin Lola zag veerde hij op uit de hoek van de kamer
waar hij dagen stilletjes had gelegen. Meneer was meteen weer in zijn hum en het leek alsof hij niet
was weggeweest.
Daarna gingen er maanden voorbij zonder dat er iemand belangstelling in hem toonde. Tuesto was
te zien op Doggywalks bij de windhond-dagen, werd op de site in het zonnetje gezet, filmpjes, foto’s
en updates werden gemaakt maar het bleef stil…
Tot maart dit jaar, er waren mensen geïnteresseerd in Tuesto! Na de standaard gang van zaken (adoptie-vragenlijst, huisbezoek) volgde de kennismaking met deze mensen en hun galgo teefje.
Dat verliep allemaal prima en een week later volgde de ‘overdracht’. Het ging allemaal goed,
Tuesto had de eerste dag zelfs al wat gegeten maar verder vond hij alles nog spannend.
Vooral de man de huizes vond hij, zoals verwacht en uitgelegd was, nog eng. Maar in de 3 weken
die hij daar is geweest ging dat ook vooruit, ik kreeg zelfs een foto van Tuesto op de bank met zijn koppie op schoot bij meneer. Helaas moest Tuesto na 3 weken toch weer terug naar ons want hij
bleef bang voor de man en ook hun oppas-buurman was voor hem een struikelblok. En daar moest
hij 3 á 4 dagen per week toch door verzorgd worden als de mensen aan het werk waren. Uiteraard waren we erg teleurgesteld maar ook meteen bereid om hem weer in de armen te sluiten. En weer
was meneertje meteen weer ‘thuis’ en blij zijn bekende hondenmaatjes te zien.

Natuurlijk kregen we vaak de opmerking ‘hij hoort bij jullie’ of ‘hij heeft voor jullie gekozen’ en we dachten zelf ook weleens hoe moet dat toch met deze prachthond, die zo weinig belangstelling krijgt
en eigenlijk heel makkelijk is, áls je hem maar begrijpt en accepteert hoe hij is en wat hij nodig heeft. Wetende hoe doldriest hij kan zijn als hij zich vertrouwd voelt en als een olifant door een porseleinkast door het huis vloog van blijdschap en gekkigheid, vroeg ik me vaak af of we ooit nog een echte match voor hem zouden vinden. En toen….toen was daar Aafke.
Zij vond hem al langer leuk en toen bleek dat Tuesto niet zo jong is als zij dacht, geen 2 maar ruim 4 jaar, wilde ze hem graag in het echt ontmoeten.
We spraken af bij Anneke thuis, waar de honden allemaal lekker vrij in de grote tuin kunnen bewegen. Ook onze andere opvanghond Casillas maakte nog kans want de match moest er vooral zijn met de honden van Aafke. De kleine Italiaanse windhond Hook, een oudere heer van 14 en mix teefje Molly, ook wel Hoofd huishouding genoemd.
Al snel bleek Tuesto beter bij de twee honden van Aafke te passen op basis van zijn beleefde manier van doen en lichaamstaal. De formaliteiten waren zo gepiept want als goede bekende van Anneke en GFNL hoefden er geen huisbezoek e.d. meer gedaan te worden. En zo reisde onze muurbloem op een zondagmiddag begin september naar zijn nieuwe huis in een dorp aan het strand in Noord-Holland.
De eerste berichten waren positief, Tuesto begint al te wennen in zijn nieuwe huis. Hij is nog bang en onzeker maar laat zijn lieve kant al goed zien. Zijn nieuwe baasje heeft veel tijd voor hem.
Als er boodschappen gedaan moeten worden, wordt er siësta gehouden en ligt Tuesto met zijn nieuwe huismaatjes nog heerlijk te slapen als voor het weggaan.

Tuesto liet al snel zien dat hij van kroelen en knuffelen houdt, maar wel voorzichtig en zachtjes.
En in de ochtend komt hij begroeten en drukt zijn neus dan tegen de hand aan om goedemorgen te zeggen. Meestal zit hij met Hook samen onderaan de trap te wachten. Op dit moment vertoeft Tuesto met zijn nieuwe familie in hun huis in Duitsland.
Buiten is Tuesto erg bang en moet nog wennen aan zijn nieuwe omgeving. Buitenshuis zal het lang
gaan duren voor hij echt op zijn gemak is, zonder mensen is hij meer op zijn gemak maar ook dan
blijft het ‘de boze wereld’. Wat is er achter de bocht? Wat ritselt daar zo? Buiten doen ze het echt
mini-stapje voor mini-stapje met hulp van Hook en Molly.
In huis is het een dot, zonder meer. Lekker gek doen is helemaal OK. Hij begint in het baasje haar achterste te happen, maakt dan een pirouette en schudt zijn hoofd. Of alleen dat hoofd als hij in de stoel ligt. Die Spaanse mannen…het blijven macho’s! Hij vindt het leuk, daar is zijn bazin van overtuigd. Hij warmt haar plek in bed voor 🙂 maar vreemd genoeg slaapt hij vaker in de kleine mand en Hook
in de grote. Lachwekkend om te zien. Echt een mega toppertje met een vreselijk lief karakter.
Dat karakter ligt wel verborgen onder al zijn verdedigingsmechanismen. Hij krijgt alle tijd en als geduldige bazin heeft ze geen illusies, maar wel de hoop dat hij met 2 of 3 jaar een deel van die mechanismen niet meer nodig heeft en meer van zichzelf durft te laten zien.
Kleine Hook kan geen lange wandelingen meer maken, dan past Hoofd Huishouding Molly op hem. Tuesto en Aafke maken vaak samen de lange wandelingen. Dat gaat prima zo met z’n tweeën in het grote Hobbitbos!

Voor ons als opvanggezin is dit een bijzondere adoptie, je ziet een hond na aankomst heel snel opbloeien, zichzelf helemaal geven. En in gezelschap van anderen cijfert hij zichzelf weg.
Geen opvallende hond qua uiterlijk (brindle galgos in overvloed) en ook niet qua gedrag buiten
zijn vertrouwde comfortzone.
Geen schattige pup, geen allemansvriend, mensen moeten hem echt zien voor wie hij is.
En dan ook nog een klik voelen, de hond ‘zien’ en het geduld hebben die hij nodig heeft,
geen hoge verwachtingen hebben en kunnen genieten van de kleine stapjes.
Niet de moed laten zakken bij een stap achteruit maar samen ontdekken wat wel en niet werkt.
En Tuesto heeft nu zijn thuis gevonden die we bijna niet meer voor hem hadden durven dromen.
Bijna, want opgeven is geen optie. Daarvoor hij is te bijzonder, te lief, te apart en teveel waard.
We zijn Aafke zeer dankbaar dat zij voor hem gekozen heeft.
Tuesto de Besto is een schat.
De honden en Aafke doen alles samen: eten, slapen, wandelen, tv kijken.
Tuesto is eindelijk thuis.

Pascal & Miranda