Dagboek van een bange galgo. De tweede week.

Zaterdag 6 oktober
Yolo’ke …. Een week is hij bij ons nu en hij doet het al zo goed. Oké, hij is natuurlijk nog steeds heel schrikkerig > harde geluiden, vreemde mensen (ook nog voor manlief en zoonlief helaas), langsrazend verkeer … het is allemaal nog heel eng. Maar toch wordt hij steeds meer ontspannen. Hij vindt het heerlijk om op de bank te liggen, lekker bij de andere jongens. Hij geniet van zijn boterhammetje met smeerworst in de ochtend en zijn plak salami in de middag. Sinds hij gisteren de trap ontdekt heeft is ie niet meer te stuiten. Hij is nu helemaal mijn zwarte schaduw, waar ik ben is Yolo ook. Het hele huis door van beneden naar boven en terug.
Toch was vandaag een beetje ongemakkelijke dag voor hem. De ‘baas’ was thuis en ging klussen, het plafond in de keuken/huiskamer moest gewit worden. Vanaf het moment dat hij bij ons binnenstapte een week geleden was het al een bende in huis. We hadden gehoopt klaar te zijn met de verbouwing voordat hij kwam, maar dat is niet gelukt. Enfin, de hele dag liep manlief heen en weer, werd er met spullen en een grote trap geschoven. Een lange stok met een rare roller zwabberde door de lucht. De eerste twintig minuten heeft Yolo onrustig rondgelopen of klappertandend in een hoekje gezeten. Dat heb ik even aangekeken en toen heb ik hem laten zien dat de anderen ‘gewoon’ op de bank bleven liggen, omdat er niks aan de hand was (ik grijp nooit meteen in, wil altijd eerst observeren wat een hond uit zichzelf voor ‘oplossing’ bedenkt). Hij sprong op de bank erbij, maar kreeg toch geen rust. Toen maar de riemen gepakt en met de mannen een stuk gaan lopen. Het was ook nog eens heel lekker weer, dus vond ik het zelf helemaal niet erg om de troep te ontvluchten, haha. Na de heerlijk ontspannen wandeling was het uiteraard toch weer even schrikken van die grote man in huis, maar daarna ging hij wel lekker op de bank liggen om uit te rusten.

Hmmm … aan het eind van de middag stonden er ineens vier hondjes bij de voerbakken die iets weg hadden van Dalmatiërs, maar dan met witte vlekken i.p.v. zwarte … hoe zou dat nou gekomen zijn?
’s Avonds een klein geluksmomentje voor manlief … Yolo was aan zijn kant van het bed op het matrasje ernaast gaan liggen en liet zich zowaar door hem aaien!

Zondag 7 oktober
Het witten is klaar, maar nu moest er grondig schoongemaakt worden, dus wederom geschuif met spullen, meubels en trap. Vandaag was Yolo er iets minder gestrest onder. Doordat ik zo druk bezig was en niet op de tijd lette gaf Yolo keurig aan dat hij plassen moest. Ging braaf bij de achterdeur staan, maar ook dat had ik niet gezien, dus omdat ik niet snel genoeg reageerde plaste hij tegen de kachel in de serre. Natuurlijk werd ik niet boos op hem, hij kon er niks aan doen. Toch dook hij in elkaar. Dan vraag je je af wat er met hem gebeurd is waardoor hij zo ontzettend bang geworden is. Die angst en onzekerheid is toch ergens vandaan gekomen. Als je het zou weten zou je er misschien iets mee kunnen doen, maar van de andere kant leven honden in het hier en nu, dus kan je beter kijken wat hij op dit moment nodig heeft. In het geval van de grote plas had hij het nodig dat ik hem negeerde en zwijgend de nattigheid opruimde, hem daarna alsnog lekker mee naar buiten nam, zodat hij ook nog even kon poepen. Hondenkind liep kwispelend naast me en was alweer vergeten wat er aan de hand was geweest. Wat heeft hij eraan als ik uit mijn slof zou schieten? Hij zou alleen maar angstiger worden. En wat heb ik eraan? Helpt het om boos te worden? Nee, want opruimen moet ik toch en een nog bangere hond zit ik niet op te wachten. Daarbij betwijfel ik wat hij ervan zou leren, omdat hij degene was die het aangaf en ik het niet zag. Maar je zou ze de kost moeten geven die dit niet beseffen. Die ervan overtuigd of aangeleerd zijn dat je een hond met harde hand of strenge regels moet opvoeden. Bij deze zachtaardige honden werkt dat al sowieso niet. Zelf ben ik van mening dat als je een rustige, stabiele hond wilt krijgen je eerst moet zorgen dat jouw energie oprecht, rustig en stabiel is. Honden zijn meesters in het aanvoelen van wat wij uitstralen. En wat je geeft is wat je (uiteindelijk) krijgt.

Maandag 8 oktober.
Als ik ’s morgens een paar uurtjes aan het werk geweest ben dan is het steeds weer een verrassing hoe Yolo reageert wanneer ik binnen stap. Vandaag heb ik me gek gelachen. Wat een clown was hij ineens. Hij sprong een paar keer achter elkaar met zijn grote harken tegen de tussendeur, het leek wel of hij ook een lach op zijn gezicht had en zijn staart ging helemaal rond als een propeller. Daar word je dan zo ontzettend gelukkig van!
Later bedacht ik mij dat het goed is dat hier de deurklinken omhoog staan, zodat de deuren niet zo makkelijk open kunnen schieten tijdens dat malle gespring. Het is niet het enige wat wij aan veiligheidsmaatregelen hebben getroffen, want galgo’s/podenco’s kunnen soms ware ontsnappingskunstenaars zijn.
Bekijk het filmpje om te zien wat je zoal (eenvoudig) kan doen om het een hond niet te makkelijk te maken dat ie zomaar weg kan.

Dinsdag 9 oktober
“Hoe kan je op een rustige manier een band opbouwen met een hond die doodsbang voor je is?” vraagt René zich af. Yolo rent al van hem weg zodra hij binnenkomt. Lief en zachtjes praten helpt niet, door je hurken gaan en jezelf klein maken niet, zelfs lekkere hondensnackjes of een stukje worst zorgen er niet echt voor dat Yolo dichterbij durft te komen, laat staan geaaid zou willen worden.
De eerste week ben ik steeds degene geweest die Yolo uitliet. De belangrijkste stap is toch om hem te laten wennen aan de omgeving en het verkeer. Dan is het niet handig als daar een grote man bij is waar ie ook nog van in paniek raakt. Nu Yolo op veel dingen al een stuk rustiger reageert buiten, zijn we begonnen om samen de honden uit te laten. Zodra we de straat uit zijn geef ik de riem over aan René en loopt hij naast hem. Dat gaat best goed, hij wandelt gewoon door. Op die manier kan manlief op neutraal terrein dichtbij komen en hem dan zelfs over zijn koppie aaien. We hopen dat dat ervoor gaat zorgen dat Yolo over een poosje aan die grote ‘enge’ man gewend raakt.

 

Woensdag 10 oktober
Zo zeg! Vandaag voor het eerst Yolo zijn jachtinstinct zien ontwaken … Meneer zag een kat onder een auto en vloog er meteen op af. De kat stoof weg en Yolo ging helemaal op zijn achterpoten staan en hysterisch piepen en de rest -had ze alle vier mee- deed meteen leuk met hem mee. Toen moest ik serieus mijn hele gewicht (whahaha 51 kilo) in de strijd gooien om te zorgen dat niet de hele roedel mij over straat zou sleuren. Gelukkig ben ik sterker dan ik eruit zie en kan ik met mijn stem goed corrigeren.
Ik blijf het altijd heel bijzonder vinden dat deze honden het heel normaal kunnen vinden dat er katten en kippen in hun roedel leven en die volledig geaccepteerd hebben, maar zodra ze een kat of vogel buiten zien, tóch dat jacht-knopje om gaat.

Donderdag 11 oktober
Dat Yolo mij vertrouwt is heel fijn, maar dat betekent niet dat hij zich al 100% zeker voelt. Nee, regelmatig krimpt hij nog in elkaar als ik een schichtige beweging maak of stuift hij weg bij een hard geluid. Maar toch merk je dat hij steeds meer kan hebben en gaat durven.
Elke ochtend krijgen de hondjes allemaal een boterham met smeerworst. De andere drie staan erom te dringen zodra René gaat smeren, maar Yolo blijft op een afstandje staan. Alle dagen moesten we dan steeds stukjes brood naar hem toe gooien, ons omdraaien en niet naar hem kijken voordat hij dan heel schichtig iets van de grond pakte en het op at. Maar vanmorgen was ik op mijn hurken in de keuken gaan zitten met de stukjes boterham in mijn hand. Het eerste stukje legde ik op de grond voor hem neer, maar liet mijn hand erbij in de buurt. Het tweede stukje hield ik in mijn hand voor hem en heeeeel voorzichtig pakte hij met zijn voortandjes het brood tussen mijn vingers weg. Het derde stukje ook en het vierde stukje weer! Zo ontzettend knap van hem!

Vrijdag 12 oktober
Elke ochtend ga ik met Moos, Dirk en Yolo een lekker stuk lopen. Voordat we in het Roomse Duin zijn moeten we over een drukke doorgaande weg. De eerste week was dat een dagelijks drama met een hoop paniek, gestuiter en gebok. Elke dag bleef ik kordaat doorstappen en gaf hem alleen steun of bescherming wanneer ik zag dat hij dat nodig had. Deze week merkte ik toch al dat hij steeds een beetje minder schrikkerig reageerde op het geraas van het verkeer. Auto’s, fietsen, scooters … hij kijkt er soms niet eens meer echt van op. Alleen een grote bus, een vrachtwagen of een motor of brommer met hard geluid maakt hem nog angstig, maar hij herstelt zich daarna wel steeds sneller. Een hele vooruitgang toch al.
Nicole