Hoe is het nu met…..Licanor/Luca. Adoptienummer 37.

Luca (Licanor), Gracie en Rubí.

In augustus 2009 werd me gevraagd om op de terugreis vanuit Scooby een galgo mee te nemen in de auto. Licanor was een getraumatiseerde timide hond die het na de ‘hel van Sevilla’ ook bij Scooby heel zwaar had. Het bleek een nerveus blaffend en angsthappend galgootje te zijn dat onder de littekens zat. Heel veel lelijke zichtbare littekens in zijn dunne huidje en waarschijnlijk nog veel meer onzichtbare littekens op zijn ziel.
Op de terugreis werd al snel bedacht dat hij best bij de eigen twee galgo’s zou kunnen en het besluit om hem te gaan opvangen was al snel genomen. Zijn naam werd omgedoopt tot Luca.
Eenmaal thuis trok hij zich enorm op aan de galgos Gusto en Sevi.
Hij leerde al snel dat er ook handen waren die hem liefdevol aaiden, in plaats van de handen die hem mishandeld hadden (Beul Antonio) of die zijn pijnlijke verwondingen hadden verzorgd bij Scooby.
Na enkele weken lag hij bij me op schoot en genoot hij ervan als zijn kale kippenborstje gekriebeld werd.
Er was een hele poos geen belangstelling voor hem, maar toen er in november door Greyhoundsfriends werd gebeld dat er misschien wel belangstelling voor hem was, realiseerde ik me dat Luca inmiddels zo’n leuk, lief en aanhankelijk hondje geworden was, dat ik hem niemand anders gunde! En in zeer korte tijd werd besloten om Luca zelf te adopteren! En waar iedereen me al voor gewaarschuwd had, bleek uit te komen: ook ik werd een ‘foster-failure’.


Luca ontpopte zich tot een vrolijk hondje, overwon zijn angst voor grote honden, kreeg de bijnaam Loekiemonstertje en genoot van zijn nieuwe leven. Wat hebben ik en mijn omgeving van hem genoten! Hij ging graag mee naar de windhondendagen in Oss waar hij graag bij ‘wildvreemde’ standhouders op een kleedje ging liggen. Hij kreeg dan ook een fluorescerend jasje aan dan kon ik hem tenminste nog terugvinden in de drukte.
Thuis kon hij zich helemaal uitleven door zachtjes in knuffelbeestjes te bijten maar kon ook heerlijk chillen op de bank tegen mij aan. Hij accepteerde later de nieuwe galgos Gracie en Rubí zonder problemen. Ook logeren bij anderen honden was nooit een probleem. Een allemansvriendje!

Maar helaas werd ook deze lieve schat alsmaar ouder met de daarbij behorende gebreken en om te voorkomen dat hij zou gaan lijden, mocht hij in april 2018 naar de regenboogbrug.
Daar hoop ik dit geweldige kereltje ooit weer tegen te komen 💙

Luca en Rubí

Jacinta