Dagboek van een bange Galgo – de negende week

Zaterdag 24 november
Terwijl ik ’s morgens rond een uur of negen ons koffertje stond in te pakken was manlief de honden
aan het uitlaten. Ze merkten al meteen dat er ‘iets’ was, want normaal gesproken is René altijd aan
het werk op zaterdagochtend en ga ik elke dag een stuk met ze lopen. Vandaag was het allemaal
anders en daar werden ze heel onrustig van. Onze oudste zoon was al op en die gaf ik wat laatste instructies en een hele lijst met wat en wanneer er iets moest gebeuren qua verzorging van de dieren en voornamelijk over de veiligheid van Yolo (laat vooral zijn harnas en halsband om ! zorg dat de lijn
om je lichaam zit !) en dat ze een beetje geduldig met hem moesten zijn.
“Gaan jullie nou maar, mam, het komt heus wel goed.”
Om half tien stapten we in de auto en terwijl we wegreden zag ik Yolo in het raamkozijn zitten.
Ik kreeg er een knoop van in mijn maag. Was dit nou wel verstandig ? Hadden we niet beter thuis kunnen blijven ? Maar van de andere kant … we gaan nooit weg, dus dat ene korte weekendje ‘vakantie’ wilde ik ons niet ontzeggen. Ik moest maar vertrouwen hebben in onze zoons dat ze het wel zouden redden met elkaar.
Pas in de loop van de middag appten we om te vragen hoe het ging. Yolo had zich niet makkelijk laten aanlijnen, maar verder was er niks aan de hand, werd mij verteld. Ik was gerustgesteld, dus konden we ontspannen genieten van ons dagje rondstruinen door Tilburg.

Zondag 25 november
Telefoon vergeten op te laden, dus pas na het ontbijt in het hotel kon ik weer appen naar huis.
Ze hadden zich niet aan de vaste rituelen gehouden, dat lukte niet. De honden waren allemaal van
slag dat wij er niet waren, dus wilden niet gewoon gaan slapen ’s avonds. Daarom hadden de jongens de deuren van onze slaapkamer en de huiskamer open gezet, zodat ze zelf konden kiezen waar ze wilden liggen. Ook de katten liepen los door het huis in plaats van in hun eigen kamer. Maar goed, Moos, Cuqui en Dirk waren beneden op de bank gaan slapen en alleen Yolo was boven op zijn eigen plek gaan liggen. ’s Morgens wilde hij niet naar beneden komen om te plassen, dus was oudste zoon alleen met de andere drie naar buiten gegaan. Toen hij terugkwam was Yolo blijkbaar toch even beneden geweest, want er lag een enorme plas in de gang. “Dat heb ik allemaal opgeruimd, hoor moekie, geen probleem. Jullie kunnen met een gerust hart naar de Efteling gaan.”

We hebben echt een leuke dag gehad daar, maar aan het eind van de middag toen we onderweg naar huis waren, kon René het niet laten om even naar huis te bellen. Yolo had blijkbaar al die tijd niet willen eten, was als een bange haas twee hele dagen boven blijven liggen, doodsbang voor onze oudste zoon (die hem overigens helemaal geen kwaad gedaan heeft). Onze jongste heeft hem rond de middag nog wel aan kunnen lijnen -hij was heel rustig naar boven gegaan en al zachtjes pratend de lijn aan zijn tuig en halsband gekregen- en uitgelaten. Maar ondanks dat had hij toch nog een keer in huis geplast, omdat hij ergens van was geschrokken.
Na deze berichten hadden we toch wel een beetje meer haast om thuis te komen. We voelden ons allebei zo vreselijk schuldig. Toen we de straat inreden kon ik zien dat Yolo ons al gehoord had, een zwarte schim bewoog achter het raam. Op het moment dat we uitstapten klonk er een hoop gejoel,
vier honden stonden te gillen van blijdschap. De buren moeten het ook gehoord hebben, wat een kabaal. Met angst en beven kwamen we binnen stappen, ons afvragend hoe we het huis zouden aantreffen, maar dat viel gelukkig reuze mee. Geen rivieren van urine of bergen poep, niks gesloopt … een pak van ons hart. Wél een paar dolenthousiaste honden en zelfs twee heel aanhalige katten en
luid tetterend kipje. Wat is dat fijn thuiskomen dan ! Oost, west … thuis blijft toch echt altijd het best !

Maandag 26 november
Zo jammer om te merken dat Yolo een stapje achteruit gedaan heeft doordat wij weg waren geweest. Hij dook zelfs even voor mij weg vanmorgen toen ik wat abrupt de keuken in kwam lopen. Hij herstelde zich wel meteen weer, maar toch …
Manlief wordt nu weer gezien als ‘gevaar’ terwijl hij al stukken minder angstig voor hem leek te zijn geworden. Dit zal wel weer even tijd nodig hebben om te herstellen.

Dinsdag 27 november
Onze dochter stond vanmorgen al vroeg op de stoep. Haar auto moest naar de garage en ze combineerde dat meteen met een dagje Hoek van Holland. Gezellig !
Ik had speciaal op haar gewacht, zodat we samen met de honden konden gaan wandelen. Er stond een frisse wind en het was vochtig buiten, maar we liepen heerlijk. Roomse Duin, Hoekse Bosjes, door de duinen langs de bunkers, onderlangs bij de boulevard, kleine strandje, langs de Berghaven en door het dorp weer naar huis. We waren bijna anderhalf uur onderweg. Echt quality-time.
Bij het kleine strandje liet Lokus nog even zien dat hij een echte jachthond is/was. Dochter had net een mooie foto gemaakt van hem en mij toen hij ineens iets zag bewegen en me bijna over de met mos en alg begroeide stenen het ijskoude water in gesleurd had, omdat hij met alle geweld een meeuw wilde hebben hahaha. Hij vond het prachtig. Het was ook weer een stuk waar we nog niet eerder geweest waren, dus hij keek zijn ogen uit.
De rest van de dag heeft de hele roedel voor pampus op de bank gelegen.

Woensdag 28 november
Dit heb ik, geloof ik, nog niet verteld : Op de foto’s uit Scooby zag je Yolo (toen Hobo) altijd ergens
in de verte staan of in een hoekje van de paddock zitten of achter iets vandaan om een hoekje kijken.
Hoe dan ook altijd min of meer ‘verstopt’. Hier thuis doet hij dat ook nog altijd uit onzekerheid.
In een hoekje van de kamer of verscholen achter mij of onder de eettafel. Ook als we zitten te eten
gaat hij altijd bij mijn voeten onder tafel liggen. Blijkbaar geeft hem dat een veilig gevoel.

Yolo/Hobo nog bij Scooby
Yolo onder de eettafel
Wat ons ook al vanaf de eerste dag opgevallen was, dat hij zodra het donker wordt/is hij heel erg onzeker of angstig wordt. De galguero’s gaan natuurlijk pas vanaf schemer met de honden jagen en
we vermoeden dat het daarmee te maken heeft. We zorgen dan ook eigenlijk altijd wel dat er voldoende licht aan staat en hij alles goed kan zien.

Donderdag 29 november
Slecht weer vandaag. Regen, harde wind. De scooter van manlief wilde daardoor niet starten vanmorgen, dus nam hij vanmiddag vrij om hem te kunnen repareren. Bij zijn binnenkomst stond
Yolo al op afstand, maar vrolijk mee te kwispelen met de rest. Zelfs toen hij de kamer in kwam.
Even later, na de lunch kregen alle hondjes een plakje salami. Lokus lag op zijn plekje onder tafel en
ik stond ergens in de serre toen René bukte en hem het plakje aanreikte. En zowaar …. Voor het allereerst … pakte Yolo het van hem uit zijn hand aan ! We waren allebei helemaal ondersteboven ervan. Weer een hoogtepuntje.

Vrijdag 30 november
Het was nog heel vroeg in de ochtend en behoorlijk donker in huis toen René thuiskwam van werk. Normaal gesproken laat Yolo dan een waarschuwende blaf horen om aan te geven dat er niemand bij hem in de buurt moet komen, maar vandaag zowaar een keer niet. Hij bleef zowaar ook gewoon op de bank liggen toen René naast hem kwam zitten. Zachtjes kreeg hij een paar liefkozende aaien over zijn koppie. Wij keken elkaar na een paar minuten verbaasd aan toen Yolo zijn oogjes dicht deed en wat ‘luchtlikjes’ gaf … hij genoot er écht van !

Nicole