Update Bobo (Carballo)

Enthousiast ging ik op zoek naar de naam die ik wilde geven aan de prachtige, knappe Galgo Carballo. Elke dag was t wat anders: Diego… nee, Pablo… nee ook niet. Diaz, Doc, Chief…nèh, was t allemaal niet. Dan maar even loslaten en voor het moment bleef het bij de afkorting Ballo, helemaal niets mis mee. Tot ik ineens mezelf hoorde praten over ‘de Bobo’. Oke, duidelijk: de Bobo. Officieel Bobo Ballo haha.
De Bobo is trouw, edelmoedig, dapper, grappig, verlegen, te aaibaar voor woorden en de grootste knuffelkont èver. Langzaam maar zeker went hij aan Amsterdam, de knapperd. Hij is zo rustig in huis en als zijn maatje, de piepkleine maar drukke Smoel, ligt te spelen, zie je Bobo’s blik: ‘waarom zo druk doen als je kan bankhangen?’ Bobo blaft nooit, alleen soms als hij droomt.

Bobo loopt los op een goed omheind braakliggende veldje of aan een 15, 20 m lange lijn in het bos of op het strand voor zijn sprintje en om lekker te kunnen huppelen en snuffelen, zoals een hond dat behoort te kunnen doen.
Nou ja hond… inderdaad ja, een Galgo is niet echt een hond hond.
Al mijn kennis en ervaring over een-goede-hondeneigenaar zijn, tja, is niet echt van toepassing. Ben wel de baas ja, en leer hem langzaam en vooral spelenderwijs wat basiscommando’s, maar de Galgo leert mij veel meer. Geduld, vertrouwen en in het moment zijn. Met balans en tijd komt het allemaal wel goed.
Zou voorheen nooit een hond op bed of op de bank laten zonder mijn uitnodiging. Nu moet ik af en toe wat moeite doen voor meer ruimte, omdat Bobo zo heerlijk breeduit ligt te snurken…en het kan me helemaal niets schelen.
Ik vind het gewèldig en ik vind deze Galgo, mijn Galgo, het einde.
En heb de Bobo pas een maand, kun je nagaan:).
Nicky